Wie slecht gaat op de hittegolven die het Europese vasteland de voorbije zomers geteisterd hebben, moet zeker niet afreizen naar de plekken waar Heat is opgenomen. De atmosferische documentaire van de Zwitserse cineaste Jacqueline Zünd (Almost There) verbeeldt hoe mensen op de warmste plekken op aarde een allesverzengende hitte verdragen.

Bekijk Heat zonder nadere context en je zou je in een sciencefictionlandschap wanen. Een Oegandese maaltijdbezorger die in Koeweit de kost verdient, dwaalt over een zandvlakte die is ingeklemd tussen wolkenkrabbers. Even daarna betreden we een kantoorgebouw waar de airconditioning de omstandigheden op kunstmatige wijze draaglijk houdt. Een Keniaanse dame die voor de allerrijksten werkt beweegt zich – oh ironie – in een dikke jas door een koelcel waar ijsblokken en kristallen worden gepreserveerd.

Het is moeilijk om de mensen die Zünd introduceert los te zien van het drukkende decor waar ze in opgaan. De maaltijdbezorger heeft het vizier van een motorhelm over zijn gezicht getrokken en spreekt in een sombere voice-over. Het dreigende geluidsontwerp draagt verder bij aan het post-apocalyptische gemoed dat de film uitstraalt. Wat dat betreft had Zünd haar exterieurshots best nog wat langer mogen aanhouden; nu breekt de montage de beeldenstroom nog regelmatig op door te schakelen naar een andere locatie, of het contrast met gekoelde binnenruimtes te tonen. Denk aan een lokale weeruitzending waarin gortdroog een maximumtemperatuur van 51 graden wordt gemeld of de surreëel ogende scène in de koelcel.

Het is een dankbare kwaliteit van Heat dat de docu extreem weer toont zonder expliciet over klimaatverandering te prediken. Wat dat betreft is de film een prikkelende tegenhanger van Melt (Nikolaus Geyrhalter, 2025), waarin de regisseur (bij monde van de mensen die hij interviewt) wel de nood voelt om de olifant in de kamer te benoemen. Heat verdrukt en verstikt, en toont dat de wereld van Blade Runner 2049 geen toekomstmuziek is; we zijn er al.

Heat (2026). Regie: Jacqueline Zünd. Documentaire. 84 min.

Deze film is op 20 april in wereldpremière gegaan op Visions du Reél. Details over eventuele vertoningen in Nederland zijn nog niet bekend.