Robert Pattinson jaagde op seksuele roofdieren, George Clooney kreeg een jaar na Jay Kelly een échte oeuvreprijs en John Malkovich trok naar Paaseiland in afwachting van een staatsgreep. Hang de drieëntachtigste editie van de Biennale op aan een handvol Hollywoodsterren en het hoeft nog niet eens te gaan over de winnaars van de voornaamste filmprijzen. Die werden namelijk in ontvangst genomen door makers uit Denemarken, Zuid-Korea en Israël, waarbij de enige vrouwelijke soloregisseur in competitie de Gouden Leeuw mocht hooghouden. Heel even leek het erop dat de jury het grootste statement van het festival voor de slotavond had bewaard.
Lees HIER mijn volledige verslag van deze festivaleditie.
Het is lovenswaardig dat Netflix er zestien afleveringen voor overhad om de wereldroman One Hundred Years of Solitude te verfilmen. Jammer is alleen dat de grootse aanpak van de streamer een gat van anderhalf jaar liet vallen naar deel twee van het doorlopende verhaal, waardoor je als kijker de nood kunt voelen om de afleveringen van toen te herzien. Gelukkig zijn kosten noch moeite gespaard om de serie tot een goed eind te brengen en heeft ook het drama niet aan karakter ingeboet. Vooral de straffe beeldregie geeft dit afsluitende deel opnieuw magische zeggingskracht.
Je zal maar een fan van het eerste uur zijn van Tatort. Als je in 1970 begon met kijken en in de loop van de decennia nooit een aflevering miste, spendeerde je tot op heden naar schatting bijna 121.000 minuten van je leven aan de Duitse krimi. Een absoluut schijntje dus om deze zomer te gaan zitten voor Tatort: Over Grenzen, een dubbelaflevering (voor Nederlandse televisie in vieren gehakt) met Gaite Jansen als duidelijke blikvanger. Het bonte resultaat is uitnodigend genoeg voor kijkers die de hoofdserie niet kennen, maar dat is in elk geval niet de verdienste van het rommelige scenario.
In de door wraakgevoelens gevoede openingsscène van Furious heeft een voormalig slachtoffer van misbruik de rollen rigoureus omgedraaid. Over niet al te lange tijd zal er bij de FBI een melding binnenkomen dat er een man van een jaar of vijfenveertig is omgekomen door een overdosis. Wie toekijkt, weet beter. Helaas zit hem daar in deze serie meteen ook het probleem. Als karakterstudie begint de psychologische thriller op het scherpst van de snede, maar een straffe spanningsboog ontbreekt.
Negen seizoenen, zo lang liep vanaf 1974 de familievriendelijke dramaserie Little House on the Prairie. Ruim vijftig jaar later is het verhaal van een pioniersgezin in het Amerikaanse westen op commerciële zenders minstens zo gretig herhaald als het bombastische The A-Team. Het is dus best te begrijpen dat Netflix de tijd rijp achtte om een nieuwe generatie met de familie Ingalls te laten kennismaken. Toch zorgt deze reboot voor gemengde gevoelens.
De gewaardeerde filmjournalist Roger Ebert zei ooit dat films machines zijn die empathie genereren. Die opmerking verjaart niet. Het warme, maar niet overmatig sentimentele Home Sweet Home breekt zachtmoedig een lans voor mensen met een zwaarbelaste baan in de thuiszorg. Het drama toont niet alleen hoeveel waarde dit werk kan hebben voor de veelal ouderen die zorg nodig hebben, maar ook hoeveel inzet het vraagt van hun verzorgers. Hoofdrolspeelster Jette Søndergaard maakt grote indruk.
De wraakzucht van een ex-gedetineerde is het kloppend hart van Cape Fear, een psychologische helletocht die voor de eeuwwisseling al twee keer van boek naar film werd vertaald. Vijfendertig jaar nadat Robert De Niro zich van zijn meest sadistische kant mocht laten zien in de versie van Martin Scorsese, is diezelfde twijfelachtige eer weggelegd voor Javier Bardem. Een perfecte castingkeuze, want vooral in de eerste afleveringen is het de Spanjaard die de show steelt.
Net als in voorgaande jaren heb ik me ook dit jaar weer ingespannen om een preview te schrijven voor het Previously Unreleased-programma van EYE. Ik zag het grootste gedeelte van de films en leid elke titel kort in.
Elke ouder die tegenslagen op zijn pad vindt, komt vroeg of laat voor het dilemma te staan welke uitleg geschikt is voor kinderoren. In de empathische roadmovie Omaha besluit een vader te verhullen waarom hij zijn zoon en dochter op een vroege zomerochtend meeneemt op een verre autotrip. De bitterzoete reis die volgt, zet op zachtaardige wijze aan het denken over ouderschap, armoede en de voorwaarden voor menselijk geluk.
Treat Her Like a Lady had nauwelijks op een beter moment kunnen uitkomen. Terwijl buiten het kwik stijgt, is in de koele bioscoopzaal dit broeierige portret te zien van een Amsterdams gezin dat tijdens een hittegolf het hoofd boven water probeert te houden. Dat is bepaald geen straf, want met het energieke, strijdlustige en kleurrijke drama combineert de Nederlands-Chileense Paloma Aguilera Valdebenito op doeltreffende wijze luchtigheid en sociaal engagement.
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
