Het zal Netflix goed bevallen zijn om op nieuwjaarsdag met een Harlan Coben-miniserie te komen, want exact een jaar na de release van Missing You presenteert de streamingdienst Run Away. Wie die eerste bewerking van een bestseller van de Amerikaanse thrillerschrijver niets vond, mag op zijn hoede zijn: de titels werden gelijktijdig aangekondigd, kennen hetzelfde productieteam en hebben dezelfde twee regisseurs.
Lees verder Recensie: Run Away [Miniserie; Netflix, 2026]
Het is ruim tien jaar terug dat Laura Poitras terechte lof oogstte met Citizenfour, de journalistieke documentaire waarin ze NSA-klokkenluider Edward Snowden een platform gaf. Sindsdien regisseerde de geëngageerde Amerikaanse een minder geslaagde film over Julian Assange en won ze in Venetië verrassend de Gouden Leeuw (met All the Beauty and the Bloodshed). Vooral vanwege dat laatste is het verbijsterend dat haar nieuwste en misschien wel beste werk afgelopen nazomer, op hetzelfde festival, niet eens in de hoofdcompetitie draaide.
Lees verder Recensie: Cover-Up [Mark Obenhaus & Laura Poitras, 2025]
De Super Bowl winnen is de heilige graal voor elke American football-speler. John Elway was jarenlang een toonaangevende quarterback op de competitievelden, maar slaagde er pas op zijn zevenendertigste in de spreekwoordelijke kroon op zijn carrière te plaatsen. In dit sympathieke, maar generiek omlijste heldenportet blikt de nu vijfenzestigjarige Elway met zichtbare genoegdoening op zijn hoogtijdagen terug.
Lees verder Recensie: Elway [Ken Rodgers & Chris Weaver; Netflix, 2025]
Het eerste seizoen van de Franse misdaadserie Pax Massilia eindigde zo open dat we donder konden zeggen op een vervolg. Twee jaar na dato wordt duidelijk hoe het gesteld is met Lyès Benamar, de verbeten drugsagent die zijn eigen oversten tegen zich in het harnas joeg. Ergens tussen wet en wetteloos ontdekt Lyès dat er weinig mensen zijn op wie hij blind kan rekenen, met een grimmig undercoverspel tot gevolg.
Lees verder Recensie: Pax Massilia [Seizoen 2; Netflix, 2025]
Zo af en toe komt er op Netflix een film voorbij die zich moeiteloos van de rest van het aanbod onderscheidt. De streamer was attent op de voorbije editie van het Sundance Film Festival en kocht Train Dreams, een bescheiden, maar diepgravend drama dat zich afspeelt in het Amerika van de vroege twintigste eeuw. Een buitenarbeider die meewerkt aan de constructie van een spoorbrug ondervindt hoe het idyllische natuurschoon van de noordwestelijke staten geleidelijk zijn glans verliest.
Lees verder Recensie: Train Dreams [Clint Bentley; Netflix, 2025]
Menig sprookjesschrijver zou jaloers zijn op de eerste tien minuten van O Filho de Mil Homens. Een visser die een teruggetrokken bestaan leidt in een strandhutje heeft één grote hartenwens: de leegte in zijn leven op kunnen vullen met een liefdevolle zoon. Een koortsdroom en een heldere sterrennacht later verschijnt Camilo op het toneel. De wonderlijke kennismaking blijkt het begin van iets moois, maar ook een signaal om uitgebreid terug te gaan in de tijd. Waarom viel dit levensgeluk de visser niet eerder ten deel?
Lees verder Recensie: O Filho de Mil Homens (The Son of a Thousand Men) [Daniel Rezende; Netflix, 2025]
In de openingsaflevering van El Cuco de Cristal vertelt een bewoner van een dorp vol geheimen hoe een koekoek zijn eieren legt. Dat doet de vogel niet in zijn eigen nest, maar in dat van een ander beest. Na het uitkomen verstoot het koekoeksjong de andere eieren of jongen. Het naargeestige biologielesje blijkt veel te zeggen over de geschiedenis van Yesques, een bedacht plaatsje in de omgeving van Madrid. De tijd voor onthullingen is rijp, wanneer een arts in opleiding na een levensreddende donortransplantatie contact legt met de familie van de aanbieder.
Lees verder Recensie: El cuco de cristal [miniserie, Laura Alvea; Netflix, 2025]
Amper een jaar na het claustrofobische Conclave voelt Edward Bergers Ballad of a Small Player bijna als een goedmakertje. De binnenkamers van het Vaticaan zijn ingeruild voor de weelde van Macau, waar neonkleuren en een replica van de Eiffeltoren gelukszoekers op de casinostrip toelachen. Toch bevindt de zelfbenoemde Lord Doyle zich dichter bij de hel dan bij de hemel. En dat is ook direct waar het wringt: bij deze opzichtige allegorie is geen scherpe blik nodig om de spiraal van zelfvernietiging te doorgronden.
Lees verder Recensie: Ballad of a Small Player [Edward Berger; Netflix, 2025]
Zeg ‘politieseries’ en je zegt ‘undercoveracties’. En dus verdient de Netflix-misdaadserie Legenden op voorhand niet de originaliteitsprijs. In deze Deense productie moet een agente in opleiding aanpappen met de vrouw van een grote drugscrimineel. Gelukkig tillen de sterke hoofdrolspeelsters en de strakke vormgeving dit op papier doorsnee misdaadverhaal snel naar een hoger niveau.
Lees verder Recensie: Legenden [seizoen 1, Netflix; Samanou Acheche Sahlstrøm, 2025]
Brave burgers zijn niet de enigen die met bestaansonzekerheid kampen, want ook de arbeidsvoorwaarden voor Koreaanse huurmoordenaars verschuiven constant. In het losjes op Kill Boksoon geënte Mantis is de baas van een bepalende misdaadorganisatie overleden en dreigt een onrustig machtsvacuüm. Het is een premisse die schreeuwt om bewijsdrang en een hoop actie, maar juist op dat vlak blijft het vuurwerk lang uit.
Lees verder Recensie: Mantis [Lee Tae-Sung; Netflix, 2025]