Tagarchief: filmtip

2016 in films: mijn top-10 jaarlijst over het afgelopen filmjaar

Afbeeldingsresultaat voor 2016 filmjaar

Het is weer zover: er worden weer oliebollen gebakken, de straten worden vervuild en de champagne vloeit vanavond rijkelijk. Oudjaarsdag betekent voor mij echter ook nog iets anders. Na een mooi jaar waarin ik meer films zag dan ooit tevoren, is het tijd om mijn top-10 samen te stellen. Dat is geen eenvoudige opgave gebleken. Enerzijds was 2016 het jaar waarin veel grote releases tegenvielen. Denk aan de DC-blockbusters (Batman vs Superman en Suicide Squad), het vervolg op Independence Day, de Ghostbusters-remake (die heb ik niet gezien, maar ik geloof de recensies in dit geval graag) en de vijfde Jason Bourne. Anderzijds zag ik dus, zoals ik al zei, veel (alternatieve) films die me normaliter ontglipt zouden zijn. Meer dan ooit viel dit jaar op dat de betere films paradoxaal genoeg vaak de kleinere releases zijn. De arthouse-films, de films die het met een beperkte promotie moeten doen.  Toch gaat dat niet altijd op, want mijn nummer 1 van dit jaar was de grote revelatie van het voorjaar….

Lees verder 2016 in films: mijn top-10 jaarlijst over het afgelopen filmjaar

Recensie: Hacksaw Ridge (2016) [oorlog, drama]

hacksaw-ridge-poster

De hel op aarde. Hacksaw Ridge laat in de eerste minuten al niets aan de verbeelding over. Wie niet goed tegen opengereten lichamen, oorverdovend geweergeluid en de donkere realiteit van oorlog kan, doet er goed aan de nieuwe film van Mel Gibson (Braveheart, Apocalypto, the Passion of the Christ) aan zich voorbij te laten gaan. Maar wie dit (audio-)visuele geweld wel kan waarderen, herkent in Hacksaw Ridge wellicht ook de knappe regie-comeback die ik afgelopen donderdag zag.

Lees verder Recensie: Hacksaw Ridge (2016) [oorlog, drama]

Filmtip #6 en uitgebreide recensie: The Truman Show (1998)

truman-show

We accept the reality of the world with which we are presented

Hoe zou het zijn om de enige onwetende te zijn in een onechte, gemaakte wereld? Om bekeken te worden zonder dat je weet dat je bekeken wordt, om onbekend te zijn met het feit dat jouw werkelijkheid volledig gemanipuleerd is?

Lees verder Filmtip #6 en uitgebreide recensie: The Truman Show (1998)

Vakantie filmtip (#4): Pan’s Labyrinth/El Laberinto del Fauno (2006)

pans-labyrinth-poster_157999-1280x720

Pan’s Labyrinth was één van de films die vorig jaar de meeste indruk op me maakte. Ik kwam op het spoor van de film doordat ze was opgenomen in diverse toplijsten; bij de critici scoorde deze kruising tussen een historische en een fantasy-film erg hoog. Ook ik was onder de indruk. El Laberinto del Fauno is een sprookje dat verteld wordt in de historische setting van de Spaanse burgeroorlog. Dat is op zichzelf al een unieke combinatie, maar het sprookje is ook nog eens vrij atypisch; het meisje dat de hoofdrol speelt is geen preutse Doornroosje, en de hardheid en de gruwelen die binnen de oorlogssetting voorbij komen zijn ook niet representatief voor het gemiddelde sprookje. Wat mij betreft alleen maar verfrissend, want hiermee levert meesterverteller Guillermo del Toro een prachtfilm af, die uitermate geschikt is voor een (broeierige) zomeravond.

Een absolute aanrader!

Vorig jaar schreef ik over deze film de volgende recensie:

Lees verder Vakantie filmtip (#4): Pan’s Labyrinth/El Laberinto del Fauno (2006)

Inleiding bij en beknopte recensie van Demolition (2015) (filmtip #1!)

‘I put five quarters in your machine and proceeded to push B2, which should have given me peanut M&M’s. Regrettably, it did not. I found this upsetting, as I was very hungry, and also my wife had died ten minutes earlier’

picture-of-jake-gyllenhaal-dancing-in-demolition-movie-photo

Bovenstaande quote betreft de eerste regels van een brief van hoofdpersoon Davis (Jake Gyllenhaal) naar, jawel, de klantenservice van een bedrijf voor snoepautomaten. De snoepautomaat bevond zich in de gang van het ziekenhuis waar Davis en zijn vrouw naartoe gebracht waren na een voor Davis’ vrouw fataal auto-ongeluk. Wonder boven wonder liep Davis zelf nog geen schrammetje op. Een normaal mens huilt na zo’n heftige gebeurtenis, of vervalt in een woede-uitbarsting waarin alle ‘waarom nu jij’-emoties een plek krijgen. Davis doet precies het tegenovergestelde; de triviale onbenulligheid van een kapotte automaat baart hem nog meer zorgen dan het verlies van een dierbare.

Lees verder Inleiding bij en beknopte recensie van Demolition (2015) (filmtip #1!)