Tagarchief: maatschappijkritiek

Recensie: Berlin Alexanderplatz [Burhan Qurbani, 2020]

In 1980 werd Rainer Werner Fassbinders versie van Berlin Alexanderplatz voor het eerst uitgezonden op de Duitse televisie. Een beeldenmarathon van ruim vijftien uur schetst het leven van een man die niet aan zijn noodlot kan ontsnappen. Fassbinder bleef trouw aan de tijdsetting van het bronmateriaal: Alfred Döblins roman (1929) en de eerste filminterpretatie daarvan (1931) situeerden hoofdpersoon Franz Biberkopf al in het Berlijn van het interbellum. Anno 2020 eert regisseur Burhan Qurbani, die dit jaar zelf óók veertig wordt, de veertigste verjaardag van Fassbinders cultepos met een eigentijdse bewerking.

Lees verder Recensie: Berlin Alexanderplatz [Burhan Qurbani, 2020]

Artikel: Idiocracy [Mike Judge, 2006]: Domheid als het nieuwe normaal

Indebioscoop startte onlangs een nieuwe rubriek, ‘Rewind’, waarin oudere titels opnieuw onder de aandacht worden gebracht. Zelf vond ik in Idiocracy de ideale titel voor een passend artikel. Dit is bij uitstek een film die je een krappe vijftien jaar na de release onvermijdelijk anders gaat bekijken, en je leest hier waarom.

Lees verder Artikel: Idiocracy [Mike Judge, 2006]: Domheid als het nieuwe normaal

Recensie: Bruce Lee and the Outlaw [Joost Vandebrug, 2018]

Via 2DOC

Een dag of twee terug werd Bruce Lee and the Outlaw beschikbaar gesteld op streamingplatform MUBI. In de film staat een Roemeense straatjongen centraal, die jarenlang in het tunnelcomplex van hoofdstad Boekarest leefde. Extra interessant is in dit geval dat Bruce Lee and the Outlaw gemaakt werd door de Nederlandse filmmaker en fotograaf Joost Vandebrug, die in een periode van ongeveer zes jaar het vertrouwen van de jongen en zijn metgezellen wist te winnen en behouden.

Klik hier om mijn recensie [Cine.nl] van de film te lezen.

Lees verder Recensie: Bruce Lee and the Outlaw [Joost Vandebrug, 2018]

Terugblik ‘Tigers’ IFFR 2020 in Filmmagie

Desterro (IFFR.com, 2020)

In Filmmagie 703 (Maart 2020) blik ik terug op een viertal titels uit de Tigercompetitie van het IFFR 2020. Onderwerp van reflectie is een enkel filmbeeld (‘het brandende huis’), en de manier waarop dit beeld ingezet werd in de besproken films.

Klik hier om de inhoudstafel van het blad in te zien.

Vorig jaar verscheen mijn IFFR-reflectie in Filmmagie 693.

Woody Allen en The Lion King: over moraliteit in hedendaagse filmkritiek

The Lion King ©2019 Disney Enterprises, Inc.

Het is al even terug dat ik een opiniestuk schreef over moraliteit in hedendaagse filmkritiek. De boel is even blijven plakken, dus de actualiteit van mijn voorbeelden is wat achterhaald. Toch wilde ik ’em graag nog posten.

Lees verder Woody Allen en The Lion King: over moraliteit in hedendaagse filmkritiek

Recensie: The Trial [Sergei Loznitsa, 2018]

De beelden in The Trial komen van een rechtelijk showproces, in het najaar van 1930 gedocumenteerd door de socialistische Sovjet-staatspartij. De term ‘showproces’ vangt de ambiguïteit van het gevorderde toneelstuk op voorbeeldige wijze. De setting van het proces is zo formeel als ze maar zijn kan; één voor één getuigen vermeende samenzweerders tegen de staat, leden van de zogeheten ‘Industriële Partij’, voor een aangestelde aanklager. In de montage passeren de smetteloze bekentenissen van een goede handvol contrarevolutionairen de revue, waarna de aanklager in lijn met de passende wetsartikelen het verdict voorleest. Tot zover dekt ‘proces’ de lading perfect. Tenzij je weet dat die ‘Industriële Partij’ in feite nooit bestaan heeft, en dat de getuigen acteurs in schaapskleren zijn. Plots klikt het enthousiaste applaus van het toegestroomde publiek als de cue van een televisieshow.

Lees verder Recensie: The Trial [Sergei Loznitsa, 2018]

A Hidden Spectacle? On Performativity, ‘Lazarus’ and the Death of David Bowie

I wrote this paper for a course on Religion and Popular Culture in the spring of 2019.

‘’It is not actually death, but the knowledge of death,
that creates problems for human beings’’ (Norbert Elias)

Lees verder A Hidden Spectacle? On Performativity, ‘Lazarus’ and the Death of David Bowie