Het is ruim tien jaar terug dat Laura Poitras terechte lof oogstte met Citizenfour, de journalistieke documentaire waarin ze NSA-klokkenluider Edward Snowden een platform gaf. Sindsdien regisseerde de geëngageerde Amerikaanse een minder geslaagde film over Julian Assange en won ze in Venetië verrassend de Gouden Leeuw (met All the Beauty and the Bloodshed). Vooral vanwege dat laatste is het verbijsterend dat haar nieuwste en misschien wel beste werk afgelopen nazomer, op hetzelfde festival, niet eens in de hoofdcompetitie draaide.
Hoe moeilijk is het voor mensen aan de rand van de samenleving om te voorkomen dat ze steeds dieper in het dal belanden? In Urchin volgen we een dakloze Londenaar die na een geweldsuitspatting in een spiraal van zelfvernietiging belandt. De hoofdpersoon is tegelijk dader en slachtoffer, en dat maakt de film confronterend en ontregelend. Acteur Harris Dickinson, begin dit bioscoopjaar nog in Babygirl, gaat met zijn regiedebuut niet voor de weg van de minste weerstand.
Na het perfect gebalanceerde Roter Himmel lag de lat hoog voor Christian Petzold. De Duitse regisseur leverde niet alleen een van de fijnste films van bioscoopjaar 2023 af, ook binnen zijn inmiddels rijke oeuvre springt de zomerse tragikomedie eruit. Met Miroirs No. 3 gaat Petzold onvermoeibaar verder op de toon en thema’s van zijn eerdere werk, met een onderhoudende opvolger als resultaat. Een glansrol is weggelegd voor Paula Beer, die zich andermaal bewijst als een van de sterkste actrices van haar generatie.
Zo af en toe komt er op Netflix een film voorbij die zich moeiteloos van de rest van het aanbod onderscheidt. De streamer was attent op de voorbije editie van het Sundance Film Festival en kocht Train Dreams, een bescheiden, maar diepgravend drama dat zich afspeelt in het Amerika van de vroege twintigste eeuw. Een buitenarbeider die meewerkt aan de constructie van een spoorbrug ondervindt hoe het idyllische natuurschoon van de noordwestelijke staten geleidelijk zijn glans verliest.
Menig sprookjesschrijver zou jaloers zijn op de eerste tien minuten van O Filho de Mil Homens. Een visser die een teruggetrokken bestaan leidt in een strandhutje heeft één grote hartenwens: de leegte in zijn leven op kunnen vullen met een liefdevolle zoon. Een koortsdroom en een heldere sterrennacht later verschijnt Camilo op het toneel. De wonderlijke kennismaking blijkt het begin van iets moois, maar ook een signaal om uitgebreid terug te gaan in de tijd. Waarom viel dit levensgeluk de visser niet eerder ten deel?
Amper een jaar na het claustrofobische Conclave voelt Edward Bergers Ballad of a Small Player bijna als een goedmakertje. De binnenkamers van het Vaticaan zijn ingeruild voor de weelde van Macau, waar neonkleuren en een replica van de Eiffeltoren gelukszoekers op de casinostrip toelachen. Toch bevindt de zelfbenoemde Lord Doyle zich dichter bij de hel dan bij de hemel. En dat is ook direct waar het wringt: bij deze opzichtige allegorie is geen scherpe blik nodig om de spiraal van zelfvernietiging te doorgronden.
De vondst van een levenloos meisje ontregelt het bestaan van een arbeider in Rietland, een sluimerende plattelandsthriller die slim speelt met de conventies van een whodunit. Wie rekent op plotwendingen komt bedrogen uit, maar dat is in dit sfeervolle speelfilmdebuut zeker geen diskwalificatie. In de schaduw van de getormenteerde vinder groeit de plaats delict geleidelijk uit tot een tweede hoofdpersonage.
Brave burgers zijn niet de enigen die met bestaansonzekerheid kampen, want ook de arbeidsvoorwaarden voor Koreaanse huurmoordenaars verschuiven constant. In het losjes op Kill Boksoon geënte Mantis is de baas van een bepalende misdaadorganisatie overleden en dreigt een onrustig machtsvacuüm. Het is een premisse die schreeuwt om bewijsdrang en een hoop actie, maar juist op dat vlak blijft het vuurwerk lang uit.
Voor een generatie die het geluk net zo lief op een app vindt als in een bar, is het moeilijk voor te stellen dat online dating ooit een vergezochte kantoorpitch was. Swiped voert ons terug naar de begindagen van Tinder en mondt uit in de creatie van het meer vrouwvriendelijke Bumble, apps die al jaren niet meer uit het virtuele landschap weg te denken zijn. Maar wie Tinder in die concurrentiestrijd nog een warm hart toedroeg, is daar na het kijken van deze routineuze biopic ongetwijfeld van genezen.
Er zijn weinig filmbubbels die zo innemend werken als het filmfestival van Venetië. Ook deze tweeëntachtigste editie van het sterrenfestijn speelde zich af in de beschermde omgeving van een zonnig schiereiland, waar bijna alle zalen zich binnen vijf minuten van elkaar bevinden. Dit jaar gelukkig geen hittegolf op het Lido, maar wel weer een goedgevulde rode loper. Zo was grote speler Netflix na een jaar van afwezigheid weer vertegenwoordigd met Guillermo del Toro’s monsterepos Frankenstein, de George Clooney-show Jay Kelly en de apocalyptische thriller A House of Dynamite.
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
