Op de eerste dag van 2026 neem ik graag nog de tijd om terug te blikken op filmjaar 2025. Voor InDeBioscoop schreef ik traditiegetrouw een uitgebreid persoonlijk stuk over mijn favorieten, festivalbevindingen en bredere jaarinzichten. Je kunt het hier teruglezen. Als aanvulling op de top-5 en top-10-lijstjes die ik voor verschillende media aanleverde, presenteer ik in deze post mijn film top-25.
Lees verder Terugblik en top-25: Het beste van filmjaar 2025
Het is ruim tien jaar terug dat Laura Poitras terechte lof oogstte met Citizenfour, de journalistieke documentaire waarin ze NSA-klokkenluider Edward Snowden een platform gaf. Sindsdien regisseerde de geëngageerde Amerikaanse een minder geslaagde film over Julian Assange en won ze in Venetië verrassend de Gouden Leeuw (met All the Beauty and the Bloodshed). Vooral vanwege dat laatste is het verbijsterend dat haar nieuwste en misschien wel beste werk afgelopen nazomer, op hetzelfde festival, niet eens in de hoofdcompetitie draaide.
Lees verder Recensie: Cover-Up [Mark Obenhaus & Laura Poitras, 2025]
De Super Bowl winnen is de heilige graal voor elke American football-speler. John Elway was jarenlang een toonaangevende quarterback op de competitievelden, maar slaagde er pas op zijn zevenendertigste in de spreekwoordelijke kroon op zijn carrière te plaatsen. In dit sympathieke, maar generiek omlijste heldenportet blikt de nu vijfenzestigjarige Elway met zichtbare genoegdoening op zijn hoogtijdagen terug.
Lees verder Recensie: Elway [Ken Rodgers & Chris Weaver; Netflix, 2025]
Hoe moeilijk is het voor mensen aan de rand van de samenleving om te voorkomen dat ze steeds dieper in het dal belanden? In Urchin volgen we een dakloze Londenaar die na een geweldsuitspatting in een spiraal van zelfvernietiging belandt. De hoofdpersoon is tegelijk dader en slachtoffer, en dat maakt de film confronterend en ontregelend. Acteur Harris Dickinson, begin dit bioscoopjaar nog in Babygirl, gaat met zijn regiedebuut niet voor de weg van de minste weerstand.
Lees verder Recensie: Urchin [Harris Dickinson, 2025]
Het eerste seizoen van de Franse misdaadserie Pax Massilia eindigde zo open dat we donder konden zeggen op een vervolg. Twee jaar na dato wordt duidelijk hoe het gesteld is met Lyès Benamar, de verbeten drugsagent die zijn eigen oversten tegen zich in het harnas joeg. Ergens tussen wet en wetteloos ontdekt Lyès dat er weinig mensen zijn op wie hij blind kan rekenen, met een grimmig undercoverspel tot gevolg.
Lees verder Recensie: Pax Massilia [Seizoen 2; Netflix, 2025]
Een vrouw die goed is in puzzels moet plots de Apocalyps voorkomen. Dat is het uitgangspunt van The Iris Affair, een hoogdravende thriller in de geest van Dan Browns Inferno en Netflix-hit Dark. Hoofdrolspeelster Niamh Algar (Raised by Wolves) toont zich de meest stabiele factor in een frustrerend rommelig geheel, dat wegkijkt als een geforceerd aftreksel van andere metafysische complotverhalen.
Lees verder Recensie: The Iris Affair [SkyShowtime; Neil Cross, 2025]
Het leven van projectondernemer Ron is geen mysterie, totdat hij finaal door een bureaustoel heen zakt en alles verandert. Zo banaal als die synopsis leest, zo wonderlijk is de uitwerking van The Chair Company. Deze semi-geslaagde komedieserie vermaakt vooral in de eerste paar afleveringen dankzij de geflipte vertolking van Tim Robinson als een familieman op complottoer.
Lees verder Recensie: The Chair Company [HBO Max; Tim Robinson, 2025]
Na het perfect gebalanceerde Roter Himmel lag de lat hoog voor Christian Petzold. De Duitse regisseur leverde niet alleen een van de fijnste films van bioscoopjaar 2023 af, ook binnen zijn inmiddels rijke oeuvre springt de zomerse tragikomedie eruit. Met Miroirs No. 3 gaat Petzold onvermoeibaar verder op de toon en thema’s van zijn eerdere werk, met een onderhoudende opvolger als resultaat. Een glansrol is weggelegd voor Paula Beer, die zich andermaal bewijst als een van de sterkste actrices van haar generatie.
Lees verder Recensie: Miroirs No. 3 [Christian Petzold, 2025]
Zo af en toe komt er op Netflix een film voorbij die zich moeiteloos van de rest van het aanbod onderscheidt. De streamer was attent op de voorbije editie van het Sundance Film Festival en kocht Train Dreams, een bescheiden, maar diepgravend drama dat zich afspeelt in het Amerika van de vroege twintigste eeuw. Een buitenarbeider die meewerkt aan de constructie van een spoorbrug ondervindt hoe het idyllische natuurschoon van de noordwestelijke staten geleidelijk zijn glans verliest.
Lees verder Recensie: Train Dreams [Clint Bentley; Netflix, 2025]
Menig sprookjesschrijver zou jaloers zijn op de eerste tien minuten van O Filho de Mil Homens. Een visser die een teruggetrokken bestaan leidt in een strandhutje heeft één grote hartenwens: de leegte in zijn leven op kunnen vullen met een liefdevolle zoon. Een koortsdroom en een heldere sterrennacht later verschijnt Camilo op het toneel. De wonderlijke kennismaking blijkt het begin van iets moois, maar ook een signaal om uitgebreid terug te gaan in de tijd. Waarom viel dit levensgeluk de visser niet eerder ten deel?
Lees verder Recensie: O Filho de Mil Homens (The Son of a Thousand Men) [Daniel Rezende; Netflix, 2025]