Lees HIER mijn derde stuk over het IFFR 2026, met de titel “Kijken door de ogen van het verleden”. In het stuk besteed ik aandacht aan The Fall of Sir Douglas Weatherford (Sean Dunn) en Chronovisor (Jack Auen/Kevin Walker).
Het is ruim tien jaar terug dat Laura Poitras terechte lof oogstte met Citizenfour, de journalistieke documentaire waarin ze NSA-klokkenluider Edward Snowden een platform gaf. Sindsdien regisseerde de geëngageerde Amerikaanse een minder geslaagde film over Julian Assange en won ze in Venetië verrassend de Gouden Leeuw (met All the Beauty and the Bloodshed). Vooral vanwege dat laatste is het verbijsterend dat haar nieuwste en misschien wel beste werk afgelopen nazomer, op hetzelfde festival, niet eens in de hoofdcompetitie draaide.
Lees verder Recensie: Cover-Up [Mark Obenhaus & Laura Poitras, 2025]
Zeven jaar voor de bestorming van de Bastille schreef een Franse legergeneraal Les Liaisons dangereuses, een briefroman over de zeden en intriges van de aristocratie in en om Parijs. Bijna 250 jaar later inspireert dit scherpzinnige werk nog altijd, al ligt het voor de hand dat makers de thematiek door een eigentijdse bril benaderen. In het stomende kostuumdrama The Seduction steelt Anamaria Vartolomei de show als vrijzinnige vrouw in een toxische en gecorrumpeerde (mannen)wereld.
Lees verder Recensie: The Seduction (Merteuil) [Jessica Palud; HBO Max, 2025]
Op 13 mei 2000 zorgde een brand in een vuurwerkopslag in Enschede voor een van de grootste rampen in de Nederlandse geschiedenis. Vijfentwintig jaar na dato waagt de EO zich aan een gedramatiseerde weergave van deze traumatische gebeurtenis. Riskant, want hoe verhoud je je tot het lot van de slachtoffers en de open wonden van nabestaanden? En hoe ga je om met het slepende onderzoek dat de nasleep van de ramp tekende? De Vuurwerkramp probeert zich meester te maken van het speelveld tussen feit en fictie, maar vindt jammer genoeg geen gouden middenweg.
Lees verder Recensie: De Vuurwerkramp [Miniserie; EO/NPO Start, 2025]
Op de drempel van verandering zijn er altijd volhouders die zich vastklampen aan het verleden. Il Gattopardo, een seriebewerking van de gelijknamige roman uit 1958, verbeeldt hoe een aristocratische familie rond 1860 omgaat met de revolutionaire Italiaanse eenwording. Met een romantische intrige in het hart van de vertelling is Il Gattopardo er niet alleen voor kenners van de gelijknamige verfilming uit 1963. Ook kijkers van series als Bridgerton kunnen dit weelderige kostuumdrama gerust een kans geven.
Lees verder Recensie: Il Gattopardo [seizoen 1; Netflix, 2025]
Op 5 maart 1922 werd op het eiland Zuid-Georgia Sir Ernest Shackleton begraven. Exact honderd jaar later, diep onder het ijs van Antarctica, vonden expeditieleden het schip waarmee hij in 1914 naar een van zijn avontuurlijke bestemmingen was gevaren. Al op voorhand klinkt zo’n zoektocht als een kolfje naar de hand van ervaren documentairemakers. De regisseurs van onder meer Free Solo hapten toe, maar verslikten zich in de ruim voorradige verteltechnieken.
Lees verder Recensie: Endurance [Disney+; Jimmy Chai + Elizabeth Chai Vasarhelyi, Natalie Hewit, 2024]
Elke oorlog wordt twee keer gevochten, stelt de introtekst waar The Sympathizer mee aftrapt. Een keer op het strijdveld en een keer in de herinnering. Deze miniserie draait om dat tweede gevecht, al beperkt de missie van de hoofdpersoon zich niet tot een mentaal steekspel. De memoires van een geplaagde undercoveragent doen de eindfase van de Vietnamoorlog nog eens dramatisch herleven, maar het echte verhaal begint pas daarna, in de Verenigde Staten. Ironisch genoeg brengt de uitwerking van het intensieve dubbelspel vooral dubbele gevoelens met zich mee.
Lees verder Recensie: The Sympathizer [Miniserie; HBO Max/Chan-Wook Park, 2024]
Een ‘chimera’ is niet alleen een fabeldier uit de Griekse mythologie, maar ook een droombeeld. Wie geplaagd wordt door een chimera, kan zijn hersenschim niet meer uit het oog verliezen, alsof dat vuurspuwende wezen werkelijk voor hem staat. Alice Rohrwacher had geen betere titel kunnen verzinnen voor haar bezwerende vierde film, over een schatzoeker die in de jaren tachtig volledig uitgeblust in een Italiaans dorpje arriveert.
Lees verder Recensie: La Chimera [Alice Rohrwacher, 2023]
Twee documentaires uit de programmaselectie van Movies that Matter 2024 delen veel meer dan alleen een plekje in dezelfde competitie. They Shot the Piano Player en Soundtrack to a Coup d’Etat gaan allebei over het verband tussen muziek en politiek, waarbij de vraag steeds is of passievolle, veelgevraagde muzikanten de dans kunnen ontspringen als hun creatieve inspanningen worden bedreigd door onrust en onrecht. Beide films ontmantelen zo een ideaalbeeld: ook de meest vrije artiesten werken in een vogelvrije wereld.
Lees hier mijn volledige recensieverslag van Movies That Matter 2024.
Het is een jaarlijkse uitdaging op het IFFR: inschatten welke films uit de eigen ‘huiscompetitie’ daadwerkelijk de moeite waard gaan zijn. Soms duiken er al redelijk vroeg teasers van de zogenoemde Tigerfilms op, soms moet je het geruime tijd met een enkele still doen. De ervaring leert dat heuse afknappers op het prijzenpodium stuivertje wisselen met absolute voltreffers. Zo ook in 2024?
Lees hier mijn volledige eerste festivalverslag van IFFR 2024, met aandacht voor Rei en sr.