Categoriearchief: Geschiedenis

A Hidden Spectacle? On Performativity, ‘Lazarus’ and the Death of David Bowie

I wrote this paper for a course on Religion and Popular Culture in the spring of 2019.

‘’It is not actually death, but the knowledge of death,
that creates problems for human beings’’ (Norbert Elias)

Lees verder A Hidden Spectacle? On Performativity, ‘Lazarus’ and the Death of David Bowie

Andrei Tarkovsky: The Exhibition [EYE Filmmuseum]

Voor Cine schreef ik een stuk over de tentoonstelling in EYE filmmuseum die het oeuvre van de Russische regisseur Andrei Tarkovsky (1932-1986) onder de loep neemt. De tentoonstelling is t/m 6 december te bezichtigen in Amsterdam. Het stuk vind je hier terug.

Voor Tarkovski oversteeg de emotie het intellect en was ze de sleutel tot een waarachtige filmervaring. Deze beeldengalerij heeft zo ook de potentie om een idee uit te dagen dat het oeuvre van Tarkovski voor velen heeft afgeschermd: Tarkovski, dat was toch die Rus met onbegrijpelijke films voor zelfbenoemde intellectuelen?

Beyond the eye=mind equation: rethinking a master thesis on Christopher Nolan’s Memento

I embedded some thoughts on my master thesis (film & visual culture) in my portfolio for the RMA course ‘Materiality and Corporality of Lived Religion’. My master thesis can be found here, and this post serves to share my reflections on the relation between vision (the eye) and knowledge (the mind).

Lees verder Beyond the eye=mind equation: rethinking a master thesis on Christopher Nolan’s Memento

Recensie: So Long, My Son [Wang Xiaoshuai, 2019]

De beste filmkronieken verweven een persoonlijk verhaal met een bredere stroom van (vaak) politiek-historische ontwikkelingen. Neem de som van de twee en je hebt het kloppende hart van So Long, My Son, een episch drama dat China vangt en verbeeldt als een kroniek van verstrijkende tijd.

Lees verder Recensie: So Long, My Son [Wang Xiaoshuai, 2019]

In Pastures Green He Leadeth Me: The Reconfiguration of Space and Authority in The Wicker Man (1973)

In the course of March and April 2019, I wrote seven essays on topics ranging from a supposedly blasphemous song to the relationship between subjectivity and anthropological fieldwork. Today I publish the first essay, on Robin Hardy’s 1973 cult classic The Wicker Man.

Lees verder In Pastures Green He Leadeth Me: The Reconfiguration of Space and Authority in The Wicker Man (1973)

Lied van Ijs en Vuur: Visuele Associaties in Game of Thrones

Ik kon het niet laten om na de aflevering van afgelopen maandag iets met de visuals en symboliek van Game of Thrones te doen. Spoilers ahead dus en veel beeldmateriaal, en voor wie de aflevering al zag: iets met een paard…

Link naar het uitgebreide stuk: klik

Lees verder Lied van Ijs en Vuur: Visuele Associaties in Game of Thrones

Recensie: Anna’s War [Aleksey Fedorchenko, 2018]

Het allereerste shot van Anna’s War vertelt een verhaal op zichzelf. Het toont waar het in deze film uiteindelijk om gaat: de rauwe dialoog tussen dood en overlevingsdrang. Deze confronterende long take, een trage reis van de camera, markeert een omgeving die we eigenlijk niet willen zien, een waarheid die we niet kunnen kennen.

Lees verder Recensie: Anna’s War [Aleksey Fedorchenko, 2018]

Recensie: The White Crow [Ralph Fiennes, 2018]

Aan het begin van de jaren zestig arriveerde het vermaarde Kirovballet van Leningrad in Parijs. Onder hen Rudolf Nureyev, één van de latere danslegendes van de twintigste eeuw. In een biografie van zijn uiteindelijke co-scenariste Julie Kavanaugh (2007) vond acteur-regisseur Ralph Fiennes (van Harry Potter tot The Invisible Woman) het perfecte materiaal voor een speelfilm.

Lees verder Recensie: The White Crow [Ralph Fiennes, 2018]

Recensie: The Aftermath [James Kent, 2019]

Wat doet het met je als alles in je directe omgeving je herinnert aan een onverwerkt leed? Deze vraag met gevoelswaarde is het vertrekpunt van The Aftermath, een belegen Britse productie die het in de promotie waarschijnlijk vooral moet hebben van haar affiche. Ook de aanwezigheid van Keira Knightley kan echter niet voorkomen dat plotlijnen en personages sneuvelen op de snijtafel. Voorbij de nuance rest een schetsmatig drama.

Lees verder Recensie: The Aftermath [James Kent, 2019]

Emotionele waarheid boven politiek? De stem van de regisseur in The Act of Killing [Essay]

Enige tijd geleden deelde ik op mijn blog het Engelstalige essay ”Emotional truth over politics? the voice of the director in The Act of Killing. Onlangs heb ik dit essay vertaald naar het Nederlands n.a.v. het programma ‘Shell Shock‘ in EYE Filmmuseum (22 maart-22 mei). Je kunt de vertaling hier terugvinden: klik.