“Als hij zijn energie had gestopt in iets anders dan Lecka, had hij op elk gebied de top bereikt”, klinkt het meteen aan het begin van de Poolse dramaserie Lalka. Wat volgt is een tragisch verhaal van melancholie, obsessie en gedoemde liefde, ontleend aan een roman die vooral in het land van herkomst een grote status geniet. Al in de climax van de eerste aflevering blijkt het gewichtige bronmateriaal geen kwaliteitsgaranties te bieden. De slim gecaste hoofdrolspeelster kan deze rommelige dramatische interpretatie niet behoeden voor de ondergrens.
“Enkele maanden voordat The Jazz Singer in de Verenigde Staten het huwelijk tussen beeld en geluid inluidde, verscheen aan de overzijde van de Atlantische Oceaan Alfred Hitchcocks Downhill. De zogenoemde ‘Master of Suspense’ behoeft ongetwijfeld geen nadere introductie, maar deze film waarschijnlijk wél.”
In de door wraakgevoelens gevoede openingsscène van Furious heeft een voormalig slachtoffer van misbruik de rollen rigoureus omgedraaid. Over niet al te lange tijd zal er bij de FBI een melding binnenkomen dat er een man van een jaar of vijfenveertig is omgekomen door een overdosis. Wie toekijkt, weet beter. Helaas zit hem daar in deze serie meteen ook het probleem. Als karakterstudie begint de psychologische thriller op het scherpst van de snede, maar een straffe spanningsboog ontbreekt.
De wraakzucht van een ex-gedetineerde is het kloppend hart van Cape Fear, een psychologische helletocht die voor de eeuwwisseling al twee keer van boek naar film werd vertaald. Vijfendertig jaar nadat Robert De Niro zich van zijn meest sadistische kant mocht laten zien in de versie van Martin Scorsese, is diezelfde twijfelachtige eer weggelegd voor Javier Bardem. Een perfecte castingkeuze, want vooral in de eerste afleveringen is het de Spanjaard die de show steelt.
Welke wereldcinema bereikt de Benelux, en welke aanwinsten van niet-westerse makers zouden bijna aan ons blikveld zijn ontsnapt? Een bliksembezoek aan het MOOOV Film Festival 2026 leert dat er ook in het verzadigde Nederlandse festivallandschap nog voltreffers door de mazen van het net glippen.
Lees HIER mijn terugblik op de voorbije editie van het festival (oorspronkelijke publicatie: 5 mei), waarin ik aandacht besteed aan de films Cuerpo Celeste en Las Corrientes en het bredere aanbod uit Latijns-Amerika.
Een van de meest intrigerende titels op het filmfestival van Berlijn was van Nederlandse makelij. Met Truly Naked probeert debutant Muriel d’Ansembourg de taboesfeer te doorbreken die nog vaak rond pornografie hangt. Dankzij de ontluikende liefde tussen de twee jonge hoofdrolspelers gaat de film niet alleen over porno als product, maar ook over de zoektocht naar gezonde(re) vormen van intimiteit. Een complexe balansoefening, zoals één specifieke regiekeuze pijnlijk duidelijk maakt.
Rijkdom kan meer vernietigen dan je lief is, en zeker in de welgestelde kringen van de Vlaamse kustplaats Knokke. In het slim uitgedachte Knokke Off hebben overvloed en uiterlijk vertoon sinds aflevering één een bedrieglijke keerzijde. Nu de Netflix-serie zijn einde nadert, maken feestgedruis en liefdesperikelen geleidelijk plaats voor zelfbewustzijn en een blik op de toekomst. En die verschuiving zorgt onverwachts voor het bevredigendste seizoen tot nu toe.
Het verfilmen van een literaire klassieker is nooit een eenvoudige opgave, al is het maar omdat het medium film om een passende beeldende benadering vraagt. François Ozon draait daar zijn hand niet voor om. De geroutineerde regisseur maakt een knap gestileerde bewerking van De Vreemdeling, de moraalfilosofische roman die in oorlogstijd werd neergepend door Albert Camus. Ozon doet recht aan de psychologie van het verhaal, maar laat niet na om de koloniale context kritisch te ontleden.
Amper een jaar na het claustrofobische Conclave voelt Edward Bergers Ballad of a Small Player bijna als een goedmakertje. De binnenkamers van het Vaticaan zijn ingeruild voor de weelde van Macau, waar neonkleuren en een replica van de Eiffeltoren gelukszoekers op de casinostrip toelachen. Toch bevindt de zelfbenoemde Lord Doyle zich dichter bij de hel dan bij de hemel. En dat is ook direct waar het wringt: bij deze opzichtige allegorie is geen scherpe blik nodig om de spiraal van zelfvernietiging te doorgronden.
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
